24 Shtator 2017
 Facebook Twitter YouTube 
RAPORTO
Na kontaktoni në info@shkodrapress.com - E hene, 14 Prill 2014 16:36
Na shkruani për çdo shqetësim që doni të bëni publik në info@shkodrapress.com - E merkure, 10 Dhjetor 2014 22:36

 

Aty te ai kopësht i vocërr me pemishte bojë blu ( në atë bojë të lyme nadje ) rrinte fëmija miturak dhe mbante doresh nji kukull me havër copë e me pak qerpikë në njenin sy.

Po kjate. Me theri në zemër . Erdh emta e kapi doresh dhe e çoi ne shpi. Vendi mbeti bosh.

Bash aty ku kje fëmija vuna nji lule jete apo si po quhen Bonsai apo soj fikusi.

Shndriti ai vend. O fëmijë a je e lumtur tash, a kujdeset emta për ty, a të pyet shpesh si ndjehesh, a të blen ashtu çokollatash kakao e qumësht bashkë, a të thotë se të don, a të lejon me vizatu muret, a të rrok, a të ban me u ndi e randësishme?

( Fëmi, mos lejo me të shkel me kamb )

Mbas dy ditësh, kur kishte çelë dielli në flakë të kupës qiellore, u ula tu ndërtu copa gjethurinash ramë në tokë.

Kur qe, fëmija në mu. Ishte aty. Po tjerrte dritë.

Iu vuna kërkimit e i thashë: - A don ta ujisim këtë tokë dhe të mbjellim lule?

Por ndërkohë fëmija prap shkoi. Mbeta tu e prit.

Bash atë dekik kuptova se gjendesha shtatzanë.

 

 

Shkodra Press

***

Përkthyesit, nga Juan Vicente Piqueras

për Jorge Luis Borges dhe përkthyesve që nuk përthyejnë

 

Janë një fis për bind shpërnda nëpër botë

prejse e lëvizin botën

Përkthejnë botët nga njena gjuhë në tjetrën.

Kjo asht zyra e tyne.

Bajnë me ra borë n'arabishte,

ia ndërrojnë emnin detit,

shpiejnë gamile Sahare në Suedi,

bajnë që Don Kishoti ta grahin Rosinantin

prej Mançës në Mançuri.

Bajnë gjana për bind, gati gati të pamujtuna.

Thonë në gjuhën e tyne gjana

që kurrë kjo gjuhë s'kish thanë ma parë,

gjana që s'e dija se mundesha me thanë.

Lindën prej një rrungaje, ndodhun në Babel,

dhe nga një andërr: që një ditë

shpirtënt që tash jetojnë në antipode

të njihen, të kuptohen e të duhen.

Janë një fis i pagojë:

ia japin zanin e tyne zanave tjerë.

Janë ba të padukshëm prej përvujtnisë.

Me shekuj vepra e tyne qe anonime.

Ata, që jetojnë prej emnave dhe ndër emna,

nuk kishin një emën.

Në liturgjinë e letërsisë

janë trajtue si djem lteri.

Ndryshej, janë urtarë: ata që shtrijnë ura

mes ishujve të gjuhëve të largëta, ata që dinë

se të tana gjuhët janë të hueja,

se mbrenda nesh gjithçka asht përkthim.

Janë një fis për bind shpërnda nëpër botë

prejse janë tue e ndryshue botën

prejse janë tue e pshtue botën.

 

SAIT SAITI 

(foto: Kulla e Babelit, Lucas van Valckenborch (1595), origjinali me ngjyra) 

Shkodra Press

(Ky tregim është fitues  i çmimit letrar "Skënder Drini")

Pasi kishte kaluar një biçim aksidenti të çuditshëm, që ia kishte tronditur themelet e ekzistencës, po kalonte një periudhë konvaleshence. Siç ndodh në këto raste, pasi demtimet fizike janë drejt shërimit edhe shpirti fillon e paqëtohet, madje fillon e ngazëllehet si pakuptim. Atij i dukej sikur kishte rilindur. Gjërat i vinin të qarta. E dallonte shumë më kollaj të mirën nga e keqja, të duhurën nga e gabimta, të drejtën nga e shtremta… 

Një ditë e thirri një mik të dilnin shëtitje. Ai ishte një mik i mirë. Ndër miqtë e rrallë qe nuk kishte fort formim libresk, por kishte inteligjencë shpirtërore të habitshme. Përthithte çdo temë dhe bisedonte rreth tyre si i barabartë. Kishte një natyrë të atillë që nuk e bënte tjetrin të ndihej as inferior as superior e as të vihej në siklet. 

Vendosën të shkonin andej nga “Livadet”, në periferi të qytetit, pranë liqenit. Morrën edhe Gjoshin, qenin e lagjes që e kishin si të tyrin. E donin fort Gjoshin se ishte besnik i dashur dhe nuk lehte kurrë kot. Gjoshi ishte trupvogel, por me kokë të madhe, vinte bojekaf me të bardhë dhe bishtin fare të vogël. Të dukej si qen fëmijësh… Por ai kishte një aftësi të jashtëzakonshme: I njihte njerëzit. E nuhaste nëse ata kishin qëllime të mira apo të këqija. De jure, Gjoshi ishte në pronë të një farë tutkuni që nuk i jepte as për të ngrënë. Një herë teksa po luanin pesë-katësh, në një zheg të këndshëm pranëvere, njëri prej shokëve kishte thënë: “Gjoshi është njëqind herë më i mirë se i zoti.” - në atë çast Gjoshi ishte teshtitur. “Shëndet se e vërtetë!”, - kishin thënë të katërt njëzëri. Personazhit tonë i ishte mbushur mendja qysh prej miqësimit me Gjoshin se, ashtu siç ka njerëz të mirë e të këqinj (dhe mes tyre moria e atyre që anojnë herë andej e herë këtej), ka edhe qenë të mirë dhe të këqinj (dhe mes tyre, moria e qenëve bastarde). Gjoshi kishte edhe një veti tjetër: Kur grumbullonte koca më shumë se ç’ mund të hante, hapte gropa në vende të sigurta dhe i fshihte kocat për ditë të vështira. 

E kështu u nisën dy miqtë bashkë me Gjoshin për në livadhet e Livadeve. Iu pëlqente të bënin shëtitje duke biseduar rreth perditshmerisë, por edhe rreth letërsisë, filozofisë, politikës, fesë dhe metafizikës. Kishte hyrë stina e Vjeshtës, por shirat nuk kishin ardhur akoma. Çdo gjë bleronte. Kishte pemë me fruta të pjekura fort dhe pemë vetem për hije… Dhe në fakt, hija e shlqeve ishte e bekuar: e lehtë, thuajse vinte nga një botë tjetër. Por nuk u ndalën, Gjoshi i ndiqte pesë gjashtë metra pas. Nganjëherë largohej më tepër duke iu afruar gëmushave që zhurmonin nga zogjtë. I trembte zogjtë që shpupurishnin pemët e vogla e pastaj i afrohej të zotëve i kënaqur: Dukej sikur kishte një të qeshur përbrenda që përkthehej në një të lehur të çuditshme. E kështu, miqtë po bisedonin gati siç bisedojnë dervishët mbas përjetimesh të thella… Në lëndinën ku po shëtisnin kishte edhe një tufë kuajsh. Ose më mirë të themi, ishte një pelë dhe tre kuaj më të vegjel, njeri ishte mëz, dy të tjerët vinin më të rritshëm, pra ishin shkallë shkallë për nga madhësia. Rrinin shumë pranë njëri tjetrit teksa kullotnin, dhe kjo të bindte se ishin nëna ma bijtë e vet. Miqtë që po bisedonin me pasion, gati nuk i kishin vënë re fare, deri kur Gjoshi filloi t’u lehte kuajve. Ishte një lehje si për lojë, por që kujat filluan ta merrnin seriozisht, dhe kur qeni e ndjen këtë gjë, e merr të lehurën e vet edhe ai seriozisht. Ishte pikërisht ky moment që dy miqtë vërjetën kuajt që deri ato çaste ishin thjeshtë silueta të një bote tjetër. Kuajt ishin mbledhur shuk njëri pranë tjetrit me pelën në mes. Pela i ishte drejtuar qenit dhe mundohej ta trembte atë me kokë duke i dhënë asaj para me qafën e saj të gjatë, por ishte e kotë. Gjoshi ishte bërë histerik me të lehurat e tij të egra tashmë dhe nuk pushonte. “Kanë instiktin e frikës ndaj ujkut!” – po thoshte shoku më i madh në moshë duke buzëqeshur paq. Tjetri po shqetësohej për kuajt e gjorë që ishin frikësuar mjaft. Gjoshi vazhdonte të lehte më me vednosmëri. Atëherë, ai që po bezdisej nga arroganca e qenit dhe njekohësisht po shqetësohje nga frikesimi i kuajve, i thirri Gjoshit duke bërtitur: “Urt, urt! Ik prej aty! Usht, usht!”. Gjoshi në fillim nuk iu bind sepse ishte si i dehur prej lehjeve të veta, por mandej kur urdhërat nuk reshtën, filloi te ftillohej dhe të lehurat u pakësuan dhe u zbutën gradualisht, deri sa pushoi së lehuri duke u tërhequr me marsh indietro, por gjithmonë me qëndrim kercënues ndaj kuajve; dhe kur mori urdhërin të largohej që aty, u largua gati krejt prej parcelës dhe filloi të kuriozohej me një iriq që ishte në kufinjtë e fushës, pranë gardhit që shkopinjtë i kishin leshuar gjethe. Teksa ishte përpjekur të largonte Gjoshin, ishte larguar nja dhjetë metra nga shoku i tij dhe i ishte afruar kuajve. Pa iu krijuar mirë ajo ndjesia e bekuar që ndjen robi kur shuan një konflikt, pela mori t’i afrohej menjëherë, ai u tremb dhe tentoi të kalonte djathtas, por edhe kali i drejtohej djathtas, iu shmang majtas, por edhe pela i drejtohej majtas tij e vendosur, atëherë u tërhoq, por nuk mund të lëvizt shumë sepse ishin afër njëri tjetrit. Në këto momente i thirri shokut të vet: “E kam frikë! Çfarë ka kjo me mua! Ç’të bëj?”.Miku i tij e kapi situaten ne vend… “Don me t’falenderu bre! Mos iu largo! – i thirri ai me zë të habitur por edhe bindës që shoqërohej me buzëqeshjen e mirë e të paqtë të atij që sapo ka zbuluar një të vërtetë që të gëzon. Kaq u desh dhe shoku paqëtues, nga gjendja e panikut, kaloi në gjëndje të paspjegueshme gëzimi. Tash kishte frikë mos kali trembej e ikte. Por kali iu afrua krejt afër. Atëherë ai filloi ta përkëdhelte, por kali ishte i lartë dhe ai nuk ndjehej rehat në atë pozicion duke e përkëdhelur ashtu. Kali ndjehej i kënaqur nga përkëdheljet e njeriut që i largoi qenin. “Hyp te ai grumbulli me dhe afër teje” - i tha miku i vet. Vështroi anash dhe gjeti në të djathtë ledhin. Mori t’i afrohej pa humbur drejtimin nga kali. Kishte merak mos i largohej ajo qenie që mëkat ta quash kafshë. Bënte hapat anash, avash avash, edhe kali afrohej andej. Në ato çaste kishte mirëkuptim edhe në ajër gjithandej. Hipi mbi ledh. Kali iu afrua krejt pranë. E ledhatonte… kali kënaqej, njeriu kënaqej. Shoku që po shihte skenën kënaqej. Iu afrua edhe më kalit dhe e përqafoi. Në zemrat e të treve po ndodhte diçka që gëzonte dhe mallëngjente. 

Pati një rënqethje në trup. Iu krijua një gjendje vaji përbrenda, por nuk qau, as nuk e frenoi veten, as nuk e lëshoi, thjeshtë nuk qau. Shpirti qante përbrenda. Mandej iu largua pakëz kalit dhe i tha: “Shko tash se bijtë e tu po të presin, por kali nuk donte të ikte akoma. “Shko pra tash!” – i tha më me këmbëngulje. Atëherë kali mori të ikte mengadalë. Teksa kali po ikte, miku i tij i tha: “Disa kuaj kanë dhuntinë ta dallojnë njeriun e mirë dhe t’ia bëjnë të ditur atë, sepse mbase ai e ka harruar ose përçmuar e shpërfillur thelbin e vet!” Vazhduan shëtitjen. Gjoshi i ndiqte duke lodruar.

 

 


Shkodra Press

 

 

 

E mandej kena me hy. Dikush te dera tu na pri. Kena me u fut si do zogj te xanun ne nji faj. Kena me u ulë në nji cep të divanit. Kena me cik biskotën që ka me na u ofru, ndoshta me pi kafen që kanë me na sjellë tu kujtu se jena të rritun.

Kena me kqyr muret, orenditë, njerëzit që sjellen dhe flasin me za të ulët.

Por kurrgja s’kena me ditë ça me fol.

Tanë ky vend i mbështjellun në një dritë te randë, të pajetueme dhe të trashë, na i vret sytë.

Sytë tanë te bukur (që gjithmonë kanë dasht me pa ma mirë)

Kena me dasht mandej me pyet diçka ( zani ka me sheshu dhomën ), përnjihere kena me u ndi të vocërr. Dikush ka me rrëfy në nji heshtje të gjanë e të randësishme për nji dhimbje ku s’mundemi me shkelë .

Jemi fëmi! Jena miqtë e vegjël. Na takon biskota dhe kafja me shumë sheqer.

Ma në fund kena me u çu prej aty e me ik. Me e zhvok atë maske që e kena mbajtë gjatë.

Sa dalim te dera na kap gazi. Qeshim si të marre. Pa asnji shkak. Thjesht sepse u çlirueme.

 

Shkodra Press

Page 1 of 25

Te pergjithshme

Qejt e rrugave

Qejt e rrugave

Rozafa Shpuza / Ata sfidojnë indiferentë zhumhurin qytetas e nuk bahen merak se kanë bjerrë amanetin...

Dritëhije

Dritëhije

Zija Vukaj/  Aty në pedonalen e qytetit tim, ku përqafohen dashuritë e feve të mëdha abrahamike,...

Njeriu që thotë “JO”

Njeriu që thotë “JO”

Nga Javier Cerkas Mena  Përgatiti Zija Vukaj   E dimë ç’është intelektuali: bëhet fjalë për një person që,...

SONDAZH

Ku do i bëni pushimet e verës?

Brenda Shqipërisë - 39.1%
Nuk do bëj pushime - 37.9%
Jashtë Shqipërisë - 23%

Votat totale: 87
The voting for this poll has ended on: 20 Aug 2015 - 16:03

VIDEO PROMO

VIDEO PROMO