23 Tetor 2018
 Facebook Twitter YouTube 
RAPORTO
Na kontaktoni në info@shkodrapress.com - E hene, 14 Prill 2014 16:36
Na shkruani për çdo shqetësim që doni të bëni publik në info@shkodrapress.com - E merkure, 10 Dhjetor 2014 22:36

Janë disa emigrantë të ngrimë që kanë mbërritë te bashi i anijes së mbytun. Fytyrat ju nxjerrin shpresë. Nji shpresë e mundume por që din me fluturu hala’. Kanë ardh nga lufta, prej ma të fundmes luftë, asaj që bahet me fundërrina, me molusqe e me boshllëk. Me halle gjetën dokumenta që u varrosën bashkë me to në këto ujna të zeza. Njeni sysh, mirëpo, i mbijetoi ujnave të thella e doli në dritë.

Mbërriti në dritë aty ku desht; Ç’ka pa? Njerëz të ftohtë me do tipare të sakta ‘’HEIL HITLER’’ që jetojnë si nji orë me zile, që kanë shpija plot me zahire e makina të kuqe e të kaltra. Nuk mbajnë qen në shpi se qentë bëjnë pis. ‘’Das ist forbiden’’ jetoi në këtë rruzullim të shkëlqym e të ndalun si saktësia e këtyne njerëz dhe paprit e kishte gllabëru malli për tokën e vet ngjyra–ngjyra, për njerëzit që dijnë me u ra lodrave e për nji diell të fortë sipër tana gjanave.

Për nji lakuriqësi të lejume e nji botë shkumje ardhje në liri. Me qesh duke ju dukë dhamt e bardh, me përkëdhel nji kafsh jo rracet, me hedh nji valle të mrame në shi.

U cu të nesërmen prej kësaj andrre.

Oda rrotull qe e saktë dhe e pajet.

Nxorri prej poshtë shtratit do jetë, byzylyqe me njimijë ngjyra dhe e vu në dorë.

Tash e në vazhdim me këtë do dal rrugash. Dhe malli iu zbut disi...

‘’Dukena sit e qepun me pet e kuq kur ecim në qytetet e këtyne .

Tu shit çanta nëpër porte, tu la banjo apo tu lyp për nji kashatë buke të keqe‘’

 

Shkodra Press

Ai edhe pse ishte një djalë i ri, punonte gjithë ditën në zyrë. Rrethohej nga librat dhe ëndrrat e tij fluturake. Kishte besimin se do të bënte të paktën një gjë të madhe në jetën e tij, pa ndonjë ngjarje kushedi se çfarë të jashtme. Jetonte qetë dhe mundohej t’i jepte vetes optimizëm me ndonjë batutë, që përgjithësisht i kishte të trashëguara nga i ati.

Një natë, pasi bëri pak palestër me kitarë duke e çuar e ulur disa herë, mendoi të flinte më herët. Kishte bërë një program të fryrë zyre. Do të redaktonte disa shkrime pune, e ndoshta do të shkruante diçka për herë të parë në jetën e tij, pavarësisht mungesës së subjektit. Kishte besim tek nata dhe misteret që fshiheshin në të. Kur njeriu dëshiron të shkruajë diçka, jeta e përball atë me ndonjë subjekt, apo nuk është realiteti ynë plot subjekte! Me njerëz të lodhur e të pashpresë, me të vetmuar, me të çuditshëm, me një jetë pa bosht që prodhon vetëm ndenje në kafe, që të motivon shpesh të ndjekësh ndonjë telenovelë në TV apo ndonjë tjetër program artistik që prodhon iluzionin tek njerëzit se ne jemi alamet populli, plot artistë, të cilët qajnë prej hallit me dalë të parët e që kanë harruar të këndojnë për qejf...

Ia lëshoi veten shtratit duke besuar tek gjumi dhe tek forca e tij e ëndërrimit. Fjeti disa orë si i vdekur, por gjatë natës filloi të ndjente dhimbjet e shpinës, që nga puna ndenjur në zyrë i ishin shpeshtuar. Lëvizte përgjumshëm majtas e djathtas dhe lehtësohej disi nga therjet e brendshme në shpinë. I kaloi ashtu pjesa e mbetur e natës duke lëvizur nëpër shtrat si i xhindosur...

Kur drita akoma nuk kishte dalë ai mendoi t’i jepte vetes nga shtrati. Të zgjohej para diellit. Besonte se lidhja e njeriut me shtratin ishte një nyje që duhej zgjidhur sa dielli është pa lindur. Me të pasmen e dorës lëvizi katet e batanijeve dhe kështu u shembën qiejt e rahatisë së shtratit. U vesh shpejt, hodhi një sy nga muri ku qëndronte dekorata qytetar nderi pas vdekjes e gjyshit të tij, që nuk e kishte njohur fare, bëri një lutje për të, duke harruar të gjallët dhe mendoi të dilte shpejt nga shtëpia sa i ati ishte pa u zgjuar. I ati i bënte zborin në mëngjes. Ai ndihej i vogël përballë përvojës së jetës së të atit dhe nuk kundërpërgjigjej, sepse thellë - thellë e kishte dobësi. I ati ato ditë e kishte kapur me shkollimin e të birit. Atij i ishte mbushur mendja se shkolla që kishte kryer i biri, para dhjetë vitesh, ishte një degë shumë subjektive dhe abstrakte. Përditë e kritikonte duke i thënë se letërsia, muzika, teologjia apo filozofia nuk të mbajnë dot gjallë në ditët tona. Ka ardhur koha e ekonomikut, jurisprudencës, inxhinierisë, mjekësisë.., – i bërtiste atij mëngjes për mëngjes. E trajtonte të birin keq duke i thëne se akoma ishte i pashkollë e se leximet që ai bënte për qejfin e vet ishin të kota në këtë realitet pa pikë mëshire. Dhe në fakt kishte shumë të drejtë...Por gabonte ndoshta në një pikë. Kur thoshte se realiteti ishte i egër, harronte ta merrte këtë fakt si të tillë edhe për mjekët, inxhinierët, ekonomistët etj., prej të cilëve kishte prej tyre që punonin edhe kamerierë.

Pas nyjës së shtratit atij i duhej të zgjidhte nyjen e komunikimit me të atin. Prandaj doli shpejt nga shtëpia duke ia lënë këtë nyje ngatërrese së ëmës, e cila duke mbajtur krahun e të birit debatonte vazhdimisht me të shoqin. Hyri në makinën e tij të ngushtë që brenda ishte lëmsh me rraqe dhe qëndronte si një golf me qafën plot. E ndezi makinën, ndërkohë ndezi edhe radion, dhe gjithashtu recitoi me zë një poezi të Reshpjës që e kishte shumë për zemër. Kishte filluar të besonte se as makina nuk ngrohej pa dashuri, muzikë apo poezi...

Rrugës mendoi me vete se ku do ta pinte kafen. Ai zakonisht këtë ritual e kryente larg punës dhe qendrës së qytetit. Kishte nevojë të shkëputej prej përditshmërisë të paktën në mëngjes. Por meqë ishte shumë herët vendosi të shkonte në klubin përballë punës. Me siguri nuk do të ishte askush kaq herët. Pasi arriti, porositi një kafe dhe një ujë të freskët. Kamerieri ia solli menjëherë. Filloi të pinte kafen. Në mendje i erdhi shprehja: Kujtimi i një kafeje miqësore zgjat dyzet vjet! Iu kujtua gjithashtu edhe shprehja e Barnard Show, i cili pasi kishte studiuar dhe analizuar mirë personalitetin e Profetit Muhamed kishte thënë: “Sikur të ishte sot gjallë Muhamedi, sikur ai të ishte në mesin tonë, do t’i zgjidhte problemet e jetës pranë filxhanit të kafes.” U ndal pak tek kjo shprehje. U përpoq të bënte një lidhje midis Profetit Muhamed dhe filxhanit të kafes. Në mendje kishte një Profet aktiv që kishte marrë përsipër të ndryshonte të gjithë njerëzimin, kurse filxhani i kafes ose pirja e kafes, çajit apo ndonjë pijeje tjetër nuk kishte qenë aspak rituali i përditshëm i tij. Me siguri ky mendimtar i shquar kishte ngatërruar meraklinjtë e sotëm të kafes e të argëtimit me Profetin Muhamed. Ai duhet ta ketë ditur shumë mirë se argëtimet e Profetit kishin qenë lutjet dhe përgjërimet për të gjithë njerëzimin gjatë tërë natës, sa i ënjteshin edhe këmbët, ai argëtohej duke kontribuar në punët e shtëpisë, kënaqej duke përkëdhelur kokën e jetimëve, lumturohej kur ia siguronte kafshatën e bukës ndonjë të varfri. Profeti Muhamed, po të ishte në mesin tonë do t’i zgjidhte punët afër Kuranit e jo afër filxhanit... Nuk e merrte dot me mend një Profet që ulej këmbë mbi këmbë e duke pirë kafe e duke djegur një duhan të bënte teori për fatet e njerëzimit. Por me siguri Show kishte dashur të theksonte inteligjencën e lartë të një gjeniu siç ishte Muhamedi dhe kapacitetin e tij për të zgjidhur problemet e njerëzimit me lehtësinë e rrufitjes së një kafeje. Por edhe me këtë ide nuk u pajtua fort pasi Profeti Muhamed thoshte se dituria e tij nuk ishte fryt i vëzhgimeve personale e as si rezultat i përpjekjeve të tij. Profeti Muhamed u thoshte shokëve se çfarë ai fliste e kishte të frymëzuar nga Zoti... E megjithatë i riu filloi të hahej me vete se si kishte mundësi që pranë filxhanit të kafes ky nuk ishte i zoti të zgjidhte problemet minimale të vetes e jo më të përtej vetes. I erdhi pak keq që nuk e kishte afër Profetin në fjalë. Mandej iu kujtua si mjegullt një verset kuranor: “Dhe mos thoni për ata që vdesin në rrugën e Zotit se janë të vdekur! Jo! Ata janë të gjallë, ndonëse ju nuk e ndjeni!” Kjo e bëri atë të mendonte me vete që Profeti ishte gjallë, por thjesht duhej ta gjente e ta zgjonte atë brenda vetes…

Ndërkohë ai pinte kafen e hidhte edhe shikimet përreth. Befas në klub hyri një goxha plak. I vetëm dhe me një rëndesë moshe mbi trup. I shkurtë e i hollë. Me një kapele të vjetër në kokë. Ishte veshur me një kostum ngjyrë kafe, siç dukej kjo ishte uniforma e tij e përditshme e ritualit të pirjes së kafes. Vonoi pak të zgjidhte tavolinën. U zhyt diku në një qoshe të klubit dhe porositi krejt lehtë një kafe. Kafja i erdhi nga kamerieri gjysmë i fjetur. Plaku tani futi dorën në xhep e djali mendoi se po nxirrte të hollat për të bërë pagesën. I riu nuk e shqoi mirë atë çfarë nxori nga xhepi për ta lënë në tavolinë. Plaku filloi të përziente sheqerin e kafes me njërën dorë, kurse dorën tjetër e vuri në vesh për të dëgjuar diçka më mirë. Të riut iu kujtuan malësorët tanë të dikurshëm që dilnin buzë greminash dhe me dorën në vesh bërtisnin duke shkëmbyer informacionet dhe lajmet me njëri-tjetrin. Virrnin, bërtisnin, e i bënin të tjerët të dëgjonin, por kryesisht dëgjonin veten. Ata shijonin fjalët e tyre dhe ndiheshin gjallë tek natyra ua kthente zërin në formë mirënjohjeje. Asnjë gjë nuk humb, çdo gjë ruhet dhe na kthehet në jetë. Plaku në fjalë filloi të rrufiste kafen, por në të njëjtën kohë fliste me dorën tjetër tek veshi. Nuk bërtiste, fliste lehtë ose më mirë të themi artikulonte fjalët duke i belbëzuar pa pasur frikë keqkuptimin e tyre. Ai priste me katër veshë përgjigjet që po i vinin nga bashkëbiseduesi i tij që nuk ishte fare aty. Ishte kaq i qartë dhe konkret ne atë që po bënte sa i riu u habit dhe mendoi se plaku kishte humbur ekuilibrin psikologjik. Asnjë fjalë nuk iu kuptua plakut. Kishte një gjuhë të vetën me bashkëbiseduesin. Qeshte me të, por edhe qante. Fliste, por pa e tepruar sepse donte edhe ta dëgjonte zërin e bashkëbiseduesit. Kaq mirë dhe thellë dëgjonte sa dukej si një beduin që dëgjonte shkretëtirën për të kapur frymëzimin. Si një profet që dëgjonte engjëllin, i cili sillte lajmet nga qielli, nga një botë tjetër që ishte shumë larg, por që në fakt dashuria e kishte sjellë aq afër. Një trup që zhytej për të dëgjuar e për të humbur në oqeanin e sekreteve të shpirtit. Një heshtje që ndihej e dashuruar pas një fjale të magjishme. Plaku dukej si një dirigjent që i dehur me tingujt e orkestrës kishte harruar aq shumë publikun sa ia kishte kthyer shpinën. Do të ishte shumë e vështirë t’i flisje në ato çaste për koordinatat e vendndodhjes së tij të jashtme. Ai për një çast nuk ishte më në klub duke pirë kafe, por ishte në një çast vallëzimi metafizik dhe kafja ishte një pije freskuese parajse, kurse dora e tij në vesh nuk ishte thjeshtë dorë, por një gojë prej ku buronin disa tinguj kujtimesh që përziheshin kaq shumë me të tashmen sa bëheshin një realitet i padiskutueshëm. Në rrudhat e fytyrës shiheshin rrugë, fshiheshin prekje dhe përkëdhelje. Në sytë e plakut, kishte vite që luanin si fëmijët në prehrin e një nëne që kishte pranuar të sakrifikohej për to. Ai ishte gati të vdiste. E ndoshta në atë çast kishte vdekur ende pa vdekur...

Djaloshi i ri ndjeu keqardhje për plakun. Iu duk aq i vetmuar sa ishte gati të shkonte të bënte muhabet me të dhe ta risillte sërish me këmbë në tokë. Por në atë çast atij (plakut) i erdhën disa miq në tavolinë dhe ai u transformua krejtësisht në një qenie normale. Pa mbërritur miqtë e tij në tavolinë ai futi në xhep atë që kishte nxjerrë sapo i kishte ardhur kafja dhe filloi të bashkëbisedonte me miqtë e tij në mënyrë krejt normale. I riu u habit nga ky kontrast gjendjesh dhe sërish ia kujtoi vetes enigmën e njeriut dhe të njohjes së tij. Çdo mendim i ngutur bie, sepse ndoshta është një paragjykim...

Koha kishte ecur dhe njerëzit ishin shtuar në klub. Në tavolinën e të riut ia behu një mik i tij, i cili duke përshëndetur plakun u ul të pinte një kafe pranë të riut. I riu mezi priti ta pyeste mikun e tij për plakun dhe në lidhje me plakun miku i tha: Ky plak vjen përditë në mëngjes herët për të pirë kafen, nxjerr mbi tavolinë fotografinë e së shoqes që i ka vdekur dhe qan hall me të...

 

Shkodra Press

E kam pa,

jehonen tande që shkoklohej qafës teme

tue depertue si urë që lidh ndjesitë

me tokën shterrue, si nji shpirt hane që vdes

në ujna që iken trazue drejt eshtnave t'ajrit

dhe në paharrim u fiksuen gondolat, 

diku mrendë në brinjën e shprehisë...

 

Kam kalue, luginën e kafshës të butë mrendë meje

ndërsa kundroja harkun e shigjetës të andrrave

që ti përdorje si lule e pambarimtë, në mue

që thithja burimin ndër male, për me krijue

liqenet e vogla të përmallimit, e ti rikthehesha,

zemër... njashtu si cdo dimën i rikthehet 

mureve të lagësht, pemëve e barit të heshtun...

 

Un e kam pa, si vjen bota në rrugën ku ecëm

në pak minuta, e asgja nuk pres kur ti ikën

se tanë prekjet e vdekuna munden me jetue

vec në nji degëz që çil lule në mes të ngricës.

 

Shkodra Press

 

Përktheu Zija Vukaj

Me verën, ndoshta sepse jam akoma i ri dhe nuk i jam përshtatur faktit që jam i martuar dhe baba i familjes, më vjen gjithnjë dëshira të ik. Verës, në shtëpitë e të pasurve, mbyllen dritaret në mëngjes dhe ajri i freskët i natës mbetet në dhomat e gjera e të errëta, ku në gjysmë terr, shkëlqejnë pasqyrat, dyshemetë prej mermerit, mobiliet e shndritura në llak. Gjithçka është në vend, gjithçka është e pastër, qetësuese, e errët. Pastaj, po pate etje, të sjellin mbi tabaka një pije të ftohtë freskuese, një arançatë, një limonadë, brenda një gote kristali, ku copat e akullit, duke i përzier, bëjnë një zhurmë gazmore që të freskon vetvetiu. Po në shtëpitë e të varfërve gjërat shkojnë krejtësisht ndryshe. Me ditën e parë të të nxehtit, zabullima futet në dhomëzat e tua të mbytura dhe nuk ikën më. Do të pish, por nga rubineti i kuzhinës vjen një ujë i nxehtë si spirilëng. Në shtëpi nuk mund të lëvizësh më: duket sikur çdo gjë, mobiliet, rrobat, orenditë, janë fryrë e po të bien përsipër. Të gjithë rrinë në këmishë, por këmishët janë djersitur e mbajnë erë. Po mbylle dritaret, mbytesh, sepse ajri i natës s’ka mundur të hyjë në ato dy a tri dhoma ku flenë gjashtë vetë; po i hape, dielli vërshon e të duket sikur je në rrugë e gjithçkaje i vjen era metal i shkrirë, nga djersa dhe pluhuri. Me të nxehtit, edhe karakteret nxehen, dua të them, bëhen grindavecë: po i pasuri sillet, çohet e shkon në fund të apartamentit, tri dhoma më tutje; përkundrazi, të varfrit rrinë aty para pjatave të palara dhe gotave të pista, hundë më hundë; ose duhet të ikin nga shtëpia.

Një prej atyre ditëve, pasi kisha bërë një alamet grindjeje me të gjithë familjen e sidomos me gruan, sepse supa ishte me shumë kripë dhe përvëluese, me kunatin, sepse mbante anën e gruas sime dhe sipas meje nuk kishte të drejtë, duke qenë i papunë dhe një barrë për mua, me kunatën time, sepse më mbronte dhe kjo më shqetësonte, sepse e dija që e bënte për naze, ngaqë ishte e dashuruar pas meje, me nënën time, sepse kërkonte të më qetësonte, me tim atë që kundërshtonte, sepse donte të hante i qetë, e deri me vogëlushen time, sepse kishte shpërthyer në vaj, krejt papritur, u ngrita, mora bluzën nga karrigia dhe thashë thjesht: “E dini çfarë? Më keni lodhur të gjithë, mirupafshim në tetor, me freskun,” dhe dola nga shtëpia. Gruaja ime, e gjora, më ndoqi me vrap dhe, duke nxjerrë kokën te parmaku i shkallës, më thirri se kishte sallatë me kastravecë, që më pëlqente aq shumë. I thashë t’i hante vetë dhe zbrita në rrugë.

Banonim në rrugën Ostiense. E kalova mekanikisht dhe shkova tek ura e hekurt, ku ishte porti lumor i Romës. Ishte ora dy, ora më e nxehtë e ditës, me një qiell të murrëtyer shiroku, i cili i ngjante një syri që ka ngrënë një grusht. Me të mbërritur në urë, u mbështeta në parmakun e hekurt me bulona: digjte. Teveri, i futur mes skelash, në fund të ledheve të mëdha e të shtrembra, ngjante edhe për shkak të ngjyrës së përbaltur, si një gjiriz i hapur. Gazometri që dukej si skelet i mbetur pas një djegieje, furrnaltat e ofiçinave të gazit, kullat e silos, tubat e serbatorëve të karburantit, të gjithë majucat e termocentralit mbyllnin horizontin, duke të bërë të mendoje se nuk ishe në Romë, por në ndonjë qytet industrial të Veriut. Ndenja një copë herë duke shikuar Teverin, i verdhë e i vogël, me një maunë plot me thasë çimentoje të ndalur pranë skelës dhe më erdhi të qeshja duke menduar se kjo vijë uji quhej port, si porti i Gjenovës e i Napolit, të mbushur me anije të të gjitha madhësive. Nëse doja të ikja vërtet, gjithsesi nga ai port do të mund të arrija në Fiumiçino, në kohë për të ngrënë fërgesën e peshkut përballë detit. Më në fund lëviza, kalova urën dhe u nisa drejt ca tokave që gjendeshin në anën tjetër të Teverit. Megjithëse banoja aty afër, nuk kisha qenë kurrë dhe nuk dija ku shkoja. Në fillim eca nëpër një rrugë të asfaltuar e të rregulluar, megjithëse mes fushave të zhveshura mbushur me mbeturina; pastaj rruga u bë shteg i përzier me dhé dhe mbeturinat u bënë grumbuj të lartë, gati kodra. Mendova se ndodhesha tamam në vendin ku shkarkohen të gjitha mbeturinat e Romës: nuk shihej një fije bari, por vetëm qese, kuti të ndryshkura konservash, koçanë, lyshtra, në një dritë verbuese dhe me një erë të athët gjërash të çuara dëm. Ndihesha i përhumbur, si ai që s’ka dëshirë të bëjë përpara dhe nga ana tjetër, nuk doja të kthehesha prapa. Befas dëgjova një të thirrur “pss... pss,” siç u bëhet qenve.

U ktheva për të parë ku ishte qeni. Por nuk kishte qen, megjithëse me gjithë ato mbeturina të shkërmoqura ai mund të ishte tamam një vend për qen endacakë; kështu që mendova se po më thërrisnin mua dhe vështrova andej nga po vinte thirrja. Pashë atëherë, rrëzë një grumbulli mbeturinash, një barakë të vogël që nuk e kisha vënë re, shumë e vogël, e kithët, me një çati llamarine të valëzuar. Një vogëlushe flokëverdhë, mbase tetë vjeçe, rrinte në derë dhe më bënte shenjë të hyja. E shikova: kishte një fytyrë të bardhë e të pistë me ca sy të lyer poshtë në ngjyrë manushaqe, si një grua. Flokët plot fije kashte, push dhe pluhur ia bënin kokën të fryrë e të kreshpëruar si të një zogu grabitqar. Veshja e saj ishte e thjeshtë: një thes pëlhure me katër vrima, dy për duar e dy për këmbë. Më pyeti, sapo u ktheva: “Je doktor?”

“Jo,” iu përgjigja. “Pse? Ke nevojë për doktor?”

“Sepse, po qe doktor,” vazhdoi, “eja brenda: mama është e sëmurë.”

S’desha të këmbëngulja për të treguar se nuk isha doktor dhe hyra në barakë. Së pari m’u duk se kisha hyrë në një dyqan vjetërsirash, në Fushën e Luleve. Gjithçka varej nga tavani: veshje, çorape, këpucë pajisje shtëpiake, zhele. Pastaj e kuptova se ishin gjërat e tyre, të varura në gozhdë, në mungesë të mobilieve. Ndërsa po përkulja kokën nën gjithë ato stringla dhe sillesha andej- këtej për të kërkuar nënën, vogëlushja më tregoi, me një gjest thuajse vjedharak, një grumbull rreckash në një qoshe. Vështrova më mirë dhe vura re se ai grumbull rreckash më kishte ngulur një sy xixëllues, tjetrin e kishte të mbuluar nga një cullufe flokësh të hirtë. Më tronditi pamja e saj: dukej një plakë, megjithëse kuptohej që ishte e re. Tek më shihte, tha menjëherë: “Kush nuk vdes, shihet prapë.”

Vajza ia krisi gazit, si në fillimin e një shfaqjeje argëtuese dhe u kruspullua në tokë, duke luajtur me ca kuti të hapura konservash. Unë thashë: “Unë vërtet nuk të njoh... çfarë ke?.. Kjo vogëlushe është vajza jote?”

Dhe ajo: “Sigurisht... dhe; edhe e jotja.”

Vajza qeshi sërish, me vetvete, me kokën të ulur.

Mendova për një shaka dhe u përgjigja: “Mund të jetë ndoshta vajza ime, por edhe e ndokujt tjetër.”

“Jo”, bëri ajo, duke u ngritur përgjysmë, e duke më drejtuar gishtin, “është tamam vajza jote dhe vetëm e jotja... i shthurur, përtac, ngalakaq, keqbërës i padënuar, s’je gjë tjetër.”

Në këto sharje, vajza zuri të qeshte me kënaqësi: a thua se i kishte pritur. I thashë, i fyer: “Kujdes kur flet... të thashë se nuk të njoh.”

“Nuk më njeh, ë... nuk më njeh, po u ktheve... po të mos më njihje, si mund ta gjeje rrugën e shtëpisë?”

“Dembel, keqbërës i padënuar,” zuri të këndonte me zë të ulët vogëlushja. Tani po djersija, pak nga të nxehtit mbytës, pak nga ankthi. I thashë: “Kalova rastësisht...”

“Ah, po, mjerush...” Iu kthye vajzës dhe shtoi: “Ma jep çantën.” Vajza, e shpejtë, shkëputi nga tavani një çantë të zezë kadifeje të ndyrë e të grisur dhe ia dha. E ëma e hapi, nxori prej saj një fletë dhe tha: “Ja dokumenti i martesës...: Elvira martohet me Ernest Rapelin... e mohon akoma, Ernest Rapeli?”

Më tronditi fakti që edhe mua më quajnë Ernest. Thashë pak i turbulluar: “Po unë nuk e kam mbiemrin Rapeli.”

“Ah, jo?” Vajza këngëzonte “Ernesto, Ernesto;” dhe ajo u ngrit në këmbë. E kisha gjetur mirë: me gjithë flokët e thinjur, rrudhat dhe pa dhëmbë, shihej se nuk ishte më shumë se tridhjetë vjeçe. “Ah, jo, nuk je Rapeli?” Me duart në ije, erdhi dhe më shikoi nga poshtë e pastaj thirri: “Ti je Rapeli... para zotit dhe njerëzve ti je Rapeli.”

“E kuptova”, i thashë; “e shoh që nuk je mirë... nëse s’të vjen keq, po iki.”

“Ngadalë, një moment... jo kaq shpejt.” Ndërkaq vajza, në kulmin e gëzimit, na kërcente përreth. Ajo filloi me sarkazmë: “Ernest, i madhi Ernest... që braktis gruan, ikën nga shtëpia dhe s’bëhet më i gjallë për një vit... po e di me çfarë kemi jetuar unë dhe kjo krijesa, këtë vit që ke ikur?”

“Nuk e di,” i thashë ashpër, “dhe s’dua ta di... lërmë të shkoj.”

“Thuaja ti,” i thirri vajzës, “thuaja ti me çfarë kemi jetuar, thuaja babait tënd.”

“Me lëmoshë”, thirri vajza gjithë hare, me një zë këndues, duke më ardhur edhe ajo përpara.

Të them të drejtën, fillova të ndihesha vërtet i turbulluar. Gjithë këto përputhje: emri Ernest, fakti që edhe unë kisha ikur nga shtëpia, fakti tjetër që edhe unë kisha një grua dhe një vajzë, më jepnin një ndjenjë sikur nuk isha më unë dhe në të njëjtën kohë, isha, por në një mënyrë të ndryshme nga e zakonshmja. Ndërkaq ajo, duke më parë të pasigurt, më ulërinte nën hundë: “Po e di ti se ç’e pret atë që braktis strehën bashkëshortore? Burgu... e kuptove, kriminel? Burgu.”

Kësaj radhe pata frikë dhe pa folur, u ktheva drejt derës për të ikur. Por dikush na shikonte, në prag: një grua e mpakët, e thatë, e varfër, por e veshur pastër. Duke më parë të përhumbur, tha: “Mos ia vër veshin... ka fiksacionin se të gjithë janë burrat e saj... dhe ajo e paudha, vajza e saj, i tërheq enkas kalimtarët në shtëpi për t’u argëtuar duke e dëgjuar të ulërijë e të bëhet si e ndërkryer... prit se po të kap, moj shtrigë e poshtër.” Bëri një gjest si për t’i dhënë një shuplakë fëmijës, por kjo, e shpejtë, iu shmang dhe zuri të kërcente përreth, duke përsëritur, gazmore: “E besove, thuaj të vërtetën, e besove... dhe pate frikë, pate frikë... pate frikë.”

“Elvira, ky nuk është burri yt”, tha gruaja me qetësi. Menjëherë, si e bindur, Elvira u kthye dhe u struk në një qoshe. Gruaja, pa u shqetësuar më për mua, shkoi në fund të barakës dhe zuri të përziente në një sobë. “Jam unë që u bëj për të ngrënë”, më shpjegoi, “dhe vërtet rrojnë me lëmoshë, por i shoqi nuk i ka ikur, ka vdekur...”

Kisha mjaft. Nxora nga portofoli njëqind lira e ia dhashë fëmijës, që i mori pa falënderuar. Pastaj dola dhe eca sërish nga shtegu, në rrugën e asfaltuar dhe kalova urën deri në rrugën Ostiense. Në shtëpi, në krahasim me të nxehtit që ishte në barakë, m’u duk sikur kisha hyrë në një shpellë. Dhe, megjithëse mobiliet tona ishin të thjeshta, ishin ku e ku më të mira se gozhdët ku ato dy fatkeqet varnin leckat e tyre. Në kuzhinë tashmë kishin pastruar; por gruaja ime më nxori sallatën me kastravecë, që ma kishte ndarë mënjanë dhe unë e hëngra me bukë, duke e parë atë tek po lante enët, në këmbë para lavamanit. Pastaj u ngrita dhe e putha vjedhurazi në qafë dhe kështu u pajtuam. Pas ca ditësh ia tregova gruas historinë e barakës dhe pastaj vendosa të kthehesha të shihja nëse mund të bëja ndonjë gjë për fëmijën. Tashmë nuk kisha frikë se mos isha shndërruar në Ernest Rapeli. Por më besoni? Nuk e gjeta as barakën, as gruan, as vajzën, as atë gruan e thatë që u bënte atyre të hanin. U solla një orë në diell, mes grumbujve të mbeturinave, pastaj u ktheva në shtëpi, i thyer. Që atëherë, mendoj se nuk kam ditur të gjej rrugën. Përkundrazi, gruaja ime thotë se atë histori e kisha shpikur unë, për shkak se më kishte vrarë ndërgjegjja që doja ta braktisja.

 

Shkodra Press

 

 

 

Te pergjithshme

Qejt e rrugave

Qejt e rrugave

Rozafa Shpuza / Ata sfidojnë indiferentë zhumhurin qytetas e nuk bahen merak se kanë bjerrë amanetin...

Dritëhije

Dritëhije

Zija Vukaj/  Aty në pedonalen e qytetit tim, ku përqafohen dashuritë e feve të mëdha abrahamike,...

Njeriu që thotë “JO”

Njeriu që thotë “JO”

Nga Javier Cerkas Mena  Përgatiti Zija Vukaj   E dimë ç’është intelektuali: bëhet fjalë për një person që,...

SONDAZH

Ku do i bëni pushimet e verës?

Brenda Shqipërisë - 39.1%
Nuk do bëj pushime - 37.9%
Jashtë Shqipërisë - 23%

Votat totale: 87
The voting for this poll has ended on: 20 Aug 2015 - 16:03

VIDEO PROMO

VIDEO PROMO